Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

Μοιρών, θυμίαμα και αρώματα




Μοιρν, θυμαμα ρματα

(Ορφικός ύμνος)

Μοραι πειρσιοι, Νυκτς φλα τκνα μελανης,
κλ
τ μου εχομνου, πολυνυμοι, ατ' π λμνης
ο
ρανας, να λευκν δωρ νυχας π θρμης
ῥήγνυται ν σκιερι λιπαρι μυχι ελθου ντρου,
να
ουσαι πεπτησθε βροτν π' περονα γααν•
νθεν π βρτεον δκιμον γνος λπδι κοφον
στε
χετε πορφυρηισι καλυψμεναι θνηισι
μορσ
μωι ν πεδωι, θι πγγεον ρμα δικει
δ
ξα δκης παρ τρμα κα λπδος δ μεριμνν
κα
νμου γυγου κα περονος ενμου ρχς•
Μο
ρα γρ ν βιτωι καθορι μνη, οδ τις λλος
θαντων, ο χουσι κρη νιφεντος λμπου,
κα
Δις μμα τλειον• πε γ' σα γγνεται μν,
Μο
ρ τε κα Δις οδε νος δι παντς παντα.
λλ μοι εκτααι, μαλακφρονες, πιθυμοι,
τροπε κα Λχεσι, Κλωθ, μλετ', επατρειαι,
ἀέριοι, φανες, μεττροποι, αἰὲν τειρες,
παντοδ
τειραι, φαιρτιδες, θνητοσιν νγκη•
Μο
ραι, κοσατ' μν σων λοιβν τε κα εχν,
ρχμεναι μσταις λυσιπμονες εφρονι βουλ.

[Μοιρ
ων τλος λλαβ' οιδ, ν φαν' ρφες]


Μοιρν, θυμαμα ρματα

Μοίρες απεριόριστες, τέκνα αγαπητά της μαύρης Νύχτας,
ακούστε την ευχή μου,  πολυώνυμες,
που κατοικείτε σε λίμνη ουράνια
όπου λευκό νερό, θέρμης νυχτερινής,
στάζει σε σκιερή, γαλήνια κρυψώνα, λιθόκτιστου άνδρου,
συνδιαλέγεστε με τους θνητούς στην άπειρη γη
-δίνεται ελπίδες κούφιες στο θνητό δοκιμασμένο γένος-
πορεύεστε καλυμμένες με πορφυρά λεπτά ενδύματα
σ' ολέθριο πεδίο, όπου το άρμα που βαστάζει όλη τη γη,
το καταδιώκει η δόξα, μπροστά στης Δίκης το άρμα,
της ελπίδας, των φροντίδων και των
Ωγύγιων νόμων,
της πανάρχαιας ευνόμου αρχής.

Η Μοίρα μόνο καθορίζει το βίο των θνητών
και το τέλειο του Διός μάτι,
και κανένας άλλος από τους αθανάτους,
που κατοικούν στις χιονοσκέπαστες κορφές του Ολύμπου,
επειδή όσα συμβαίνουν σ' εμάς τα γνωρίζουν
η Μοίρα και του Διός ο νους.

Αλλά, ελάτε για μένα, εσείς οι αέρινες, οι πράες,
οι ευγενικές, η Άτροπος, η Λάχεσις και η Κλωθώ,
με τον καλό πατέρα, οι νυχτερινές, οι άφαντες,
οι αμετάβλητες, οι αδιάλλακτες, οι παντοδότριες,
που αφαιρείτε τις θνητές ανάγκες.

Ω, Μοίρες, ακούστε τις σπονδές και προσευχές μου,
ελάτε στους μύστες σπλαχνικές και
απαλλάξτε με από τα δεινά.

(Έλαβε τέλος η ωδή στις Μοίρες, που σύνθεσε ο Ορφέας)

απόδοση: Χρυσούλα Ματσιαρόκου


Δεν υπάρχουν σχόλια: